Niet zomaar een luxe oord waar je tot rust kunt komen en/of aan je persoonlijke ontwikkeling kunt werken maar een plek met een belangrijke maatschappelijke verantwoordelijkheid, door de lokale bevolking te betrekken bij het opzetten en runnen ervan.

In dat kader ben ik op 21 oktober opnieuw naar Suriname gegaan. Als eerste ben ik bij de Kamer van Koophandel langs gegaan. Daar kreeg ik duidelijke informatie over vergunningen die al dan niet nodig zijn om een bedrijf te vestigen in Suriname. Vervolgens ben ik naar stukken grond gaan kijken. Dit werd al een grotere uitdaging. Naast dat je moet letten op de nabijheid van een "swamp" is het ook belangrijk om goed door te vragen naar eigendomsrecht. De nabijheid van een swamp, al dan niet op het betreffende stuk grond, kan betekenen dat je in de regentijd met je voeten in het water staat. En dat is in de droge tijd zoals nu best lastig in te schatten. Verder bleek al snel dat een stuk grond als grondhuur (soort erfpacht), als onderdeel van een zgn. Boedel verhuurd kan worden of echt als eigendom verkocht kan worden. Er is zeer veel te koop op dit moment want de economische crisis gaat ook hier zijn tol eisen. Het leek er wel even op alsof iedereen wel een stukje grond te koop heeft, "enne over de prijs valt te onderhandelen hoor!!!"

Op zaterdag en zondag ben ik bij resp. kindertehuis Nos Casitas (80 kinderen) en kindertehuis Maria Hoeve (21 kinderen) op bezoek gegaan. Wat meteen opviel was al het wasgoed dat overal hing en rond slingerde. Met name bij Nos Casitas was het overvol met kinderen in de leeftijd van 9 maanden tot 18 jaar. o.l.v. Tante Lotti moesten de grote kinderen meehelpen en ook de kleinere kinderen verzorgen. Ondanks dat hier geen ideale situatie is voor opgroeiende en veelal getraumatiseerde kinderen is het beter dan "thuis" voor deze kids. Hier krijgen ze tenminste kleding, voeding en kunnen ze naar school.

Bij Maria Hoeve ging het er een stuk rustiger aan toe. Nesta, die dit kindertehuis samen met haar man runt, heeft een mooie balans weten te creeren waarbij de kinderen ook het gevoel hebben bij een familie te horen. Daarnaast wordt gestimuleerd dat de kinderen in de weekenden en vakanties terug gaan naar hun oudere en/of familie. Vanuit Nederland ontvangen zij hulp via de stichting Kind in Suriname.

Er zijn heel veel kindertehuizen en lang niet zo goed als deze twee. De schrijnende verhalen over de conditie waarin kinderen worden afgeleverd hebben enorm veel indruk gemaakt. Het geeft een goede indruk van de grootsheid van het probleem voor deze kinderen en hun ouders.

Wordt vervolgd....

========= Eerdere berichten over dit onderwerp ============

Betty is samen met enkele andere dames inmiddels van start gegaan met het werven van fondsen, het regelen van lokaties en lesmateriaal. Vanuit Nederland zal er een mogelijkheid komen om een leerling van de Moederschool te “adopteren”. De studiebeurs die verstrekt wordt kan gesponsord worden door particulieren, diverse hulpinstanties en/of bedrijven. De leerlingen moeten de studiebeurs uiteindelijk terug betalen waarmee het studiefonds gevuld blijft om andere tienermoeders dezelfde kans te bieden.